Dilemre

...Lâl.....

Sat, 25 Apr 2009 15:42:00 +0300

...Lâl.....

...
gitmeli mi senin kentinden bir gece vakti,
-sessizce; seni bulabileceğim başka kentlere-
gitmeli mi yüreğim, bağrımda ateşinle
ağzını 'sus'larla bağlayıp.
gitmeli mi, ardındakilerde aklın kalsa da, yüreğini kaptırmayıp
gitmeli mi, gidişleri lütuf bilip,
lâl olup;
söz'ü, içi muhatap bilerek söyleyip...

lâl...
ey ahvali sözümün bıçağı olan, lâl!
ey adını leylâ koyduğum hâl!
'sus'larım sana değildi;
bu kadar alıngan olmamalı sevgi eri.
sözü için(d) e hapset; ama sükûtuna mânâ yükle.
andolsun el-latif'e,
andolsun her halde lütfu saklayan hafîz'e.
lâl oluşun, yüreğinin suyu,
yüreğimin muhafızı,
ahvâlimin vaizi,
mevsimin, sessiz bir senfonisi...

sen bir meryem sükûtunu hal bilir,
susma orucunu tutarsın,
ben bayramı bekleyen oruçlar olurum; hali imar eden,
şimdilerde ben de susuyorum, bir narin hali örüyorum;
/toprağımı öpüyorum, seni yetiştirdi diye/
lale devrimden kalan en kıymeti parçamı sunuyorum edeple;

lâl'im,
sana lâyıktır ömür baharımdan lâlelerim...

/yüreğim,
sana yakıştı bu hâl,
haydi topla lâlelerimi,
mevsimine baharın tadını da al! /

...alıntı..... ( devamı )

Sümeyye olabilmek!!

Fri, 10 Apr 2009 13:21:00 +0300

Sümeyye!..

Ammar’ın annesi Sümeyye!..

Yasir’in sevgili eşi Sümeyye!..

Mü’minlerin cefakar annesi Sümeyye!..

Ve...
Ve İslam’ın ilk şehidi Sümeyye!..

Son mübarek dinin, son mübarek peygamberin ilk şehidi...

Evet!.. Evet, türlü işkencelerden sonra
Ebu Cehil’in kalbine sapladığı mızrak ile
şehadet şerbetini içen Sümeyye.

Kocası Yasir ve iki oğlu ile günlerce
işkenceye maruz kalan Sümeyye!

O, müşriklerden işkence gördü.

Ebu Cehil tarafından da şehid edildi.
Kızgın Mekke kumlarının üzerine yatırılıp işkence edilen...

El ve ayaklarına dört deve bağlanan ve develer dört ayrı
istikamete doğru sürülerek kolları ve
bacakları un ufak edilen...

Lat, Menat ve Uzza putlarına imana davet edilen kadın Sümeyye!
ve Rasulü’ne olan imanından canı pahasına vazgeçmeyen...

Ölümü sevgiliye kavuşmak istercesine severek karşılayan...

Dünya ve dünyadaki nimetleri bir çırpıda reddeden...

Küfür nizamının yıkılışını kanı ile çabuklaştıran...

Ve bütün mü’minlerin annesi olma şerefine nail olan
o güzel anne Sümeyye!..

Ebu Cehiller, Ebu Lehebler yine iş başındalar.

Bu kez Sümeyye’nin kızlarına musallat oldular.

Zaten Sümeyye anne ta o gün bunları bizlere haber vermişti.
Gördüğü işkenceler ile...

Akıtılan kanları ile... Ve verdiği canı ile anlatmıştı bize.

“Kızlarıma sahip çıkın” demişti.

“Sahip çık.. ( devamı )

ÜŞÜYORUM(Muhsin YAZICIOĞLU)

Fri, 10 Apr 2009 13:18:00 +0300

ÜŞÜYORUM

Bir coşku var içimde bu gün kıpır kıpır
Uzak, çok uzak yerleri özlüyorum
Gözlerim parke parke taş duvarlarda

Açılıyor hayal pencerelerim
Hafif bir rüzgar gibi süzülüyorum

Kekik kokulu koyaklardan aşarak
Güvercinler ülkesinde dolaşıyor
Bir çeşme başı arıyorum

Yarpuzlar arasında kendimi bırakıp
Mis gibi nane kokularında
Ruhumu dinlemek istiyorum

Zikre dalmış her şey

Güne gülümserken papatyalar
Dualar gibi yükselir ümitlerim

Güneşle kol kola kırlarda koşarak
Siz Peygamber çiçekleri toplarken
Ben çeşme başında uzanmak istiyorum

Huzur dolu içimde
Ben sonsuzluğu düşünüyorum

Ey Sonsuzluğun Sahibi!
Sana ulaşmak istiyorum

Durun, kapanmayın pencerelerim
Güneşimi kapatmayın

Beton çok soğuk
Üşüyorum…

muhsin yazıcığolu
.. ( devamı )

Bu Gün ALLAH için Ne Yaptın....

Thu, 02 Apr 2009 21:28:00 +0300

( Bu gün Allah için ne yaptın? )

Bizler Bugün Allah icin ne yaptik?

Zaman başkalaşmış, asır değişmiş. İmanı muhafaza etmek avuçta kor ateşi tutmaktan çok daha zor hale gelmiş.. Adı Ahmet, Mehmet olup da münafık urbasıyla aramızda dolaşan, Lafz-ı Celal-i Subhani'yi güya vird edinen binlerce insan var. Bunları iyi tanımak, bunların oyunlarına gelmemek için son derece dikkatli olunmalı.Bunun için de gönül aynası her daim pırıl pırıl olmalı. Bu yüzden üç kelimeden hareketle neler yapmamız, bu zor çağda imanı muhafaza için, zaman zaman ne tür fedakarlıklarda bulunmamız gerektiğini acizane izah etmeye çalışalım.

Tamir, tahkim, tezyin diye üç kelimemiz var. Yıkık bir binayı yeniden yapma görevi size verilirse siz ilk önce hangisinden başlarsınız? Yıkık binanın içini güzelleştirmeye mi çalışırsınız?

Yıkılmış bir binanın içini tezyin edip güzelleştirmeye çalışan insana güler ve aklından zoru var diye şüphe ile bakarlar. Böyle bir bina için yapılması gereken en önemli iş tamirdir. Tamirle belli bir hale getirilen bu bina daha sonra içeri ve dışarıdan gelebilecek her türlü etkiye karşı tahkim edilmeli. Bu aşama da halledildikten sonra artık sıra binanın tezyinine gelmiştir.

İnsan da aslında .. ( devamı )

bir yiğit vardı

Thu, 02 Apr 2009 19:34:00 +0300

bir yiğit vardı [Bu yazıyı izle]

bir yiğit vardı gömdüler şu karşı bayıra
arkadan kefenini gömleğini soydular
aman kalkar deyip üstüne taşlar koydular
bir yiğit vardı gömdüler şu karşı bayıra

yiğidim hele anlatıver olup biteni
sen dertli vatan dertli oturup ağlayalım
ağlayıp sinelerimizi dağlayalım
yiğidim hele anlatıver olup biteni

ses ver yiğidim ses ver yoksa beni duymuyormusun
asırlar varki hep hayalinle oynaşıyorum
kalkıp geleceğin ümidiyle yaşıyorum
ses ver yiğidim ses ver yoksa beni duymuyormusun

sırtımda ardan bir gömlek yılların vebali
ümitle ışıldayan gönlüm seni bekliyor
kah göklerde uçup kah yerlerde emekliyorum
sırtımda ardan bir gömlek yılların vebali

her tarafta harab eller baykuşlara bayram
köprüler yıkılmış ve yollar yolcusuz
gelip uğrayanı kalmamış çeşmeler susuz
her tarafta harab eller baykuşlara bayram

iradelerde çatırtı ruhlarda müthiş şok
tarihi yağmaladı bi.. ( devamı )

Sonsuzluğun sahibine ulaşan gül

Thu, 02 Apr 2009 19:32:00 +0300

Sonsuzluğun sahibine ulaşan gül [Bu yazıyı izle]

Korkuyla çarpan yüreğinden bir umut bekliyordum, kalbim hiç bu kadar duygulanmamıştı belki de.. Bir dost kayboldu dağlarda, bir yürek üşüdü yollarda, bir yıldız kaydı gökyüzünden..

Yıllar öncesinden kendisine olan muhabbetim vardı.. Doğruları konuşan dürüst bir beşerdi.. ben ona Muhsin babam diye hitap ederdim, onun değerini idrak etmek bana onur ve gurur veriyor.. Her zaman yüreğimde yaşayan ve yaşayacak bir peygamber gülüdür..

Rabbin Seni Şartsız Sevdi

Sat, 21 Mar 2009 14:07:00 +0200
Rabbin Seni Şartsız Sevdi
Seni sevenler seni sen var olduktan sonra sevdi.

Seni sevenler için önce var olman gerekliydi.

Yoksa nasıl severlerdi seni?

Yok, olanı kim sever ki?

Hatırlamaya çalış, bir zamanlar yoktun

Sen yoktun.

Seni sevenler yoktu.

Sen kendi yokluğunun farkında değildin

Rabbin seni yoklukta buldu.

Seni yoktan var etti.

Seni hiç yokken sevdi.

Seni sevdiği için var etti.

Başkaları seni var olduğun için sevdi.

Rabbin seni şartsız sevdi

Seni sevmesi için var olman bile gerekmedi.

O seni hayalle hakikat arasındayken sevdi, O seni toprakla su arasındayken sevdi. O seni sevdi yokluğunu değil var olmanı istedi. Sen başın dara düştüğü zamanlar hariç O'ndan yüz çevirsen de, sık sık O'nu unutsan da geçmişte verdiğin Söze ihanet etsen de en ufak yönelişinde Sana dağlarca koşan kim

Öyleyse var olmak, büyük ve kutsal bir muhabbetin karşılıksız bir sevginin muhatabı olmak değil de nedir!?

Senai DEMİRCİ.. ( devamı )

Bir Güneş'imi, bir babamı, bir de terliğimi bırakmıştım geldiğim yerde.

Fri, 27 Feb 2009 13:17:00 +0200
Bir Güneş'imi, bir babamı, bir de terliğimi bırakmıştım geldiğim yerde.

Bir ilkbahar gününde, güller gibi kokan Medine'de dünyaya gözlerimi açmışım. Doğduğum hastahane, Ravza'nın hemen yanı başında olduğu için, duyduğum ilk koku, Sen'in bahçenin gül kokuları olmuş. Babam gelip de, daha kulağıma ezan okumadan, kulaklarım mescidinin ezan sesiyle şereflenmiş. Kırk günlük olduğumda ilk ziyaretimi de Hâne-i Saadet'ine yapmışım. Hemen hemen yaptığım her ilkte, Sen varsın. Daha konuşmayı öğrenmeden, Sen'i sevmeyi öğrenmişim. İlk adımlarımı Ravza'nın mermerlerinde atmış ve Rabb'imle ilk buluşmamı, ilk secdemi Sen'in mescidinde yapmışım. Evini her ziyaret edişimizde Sen'i görmesek bile, varlığını hisseder, evinden her ayrılışımızda da hüzünlenirdik.

Çocuklar evde sıkılınca isterler ki, babaları onları parka, eğlence yerlerine götürsün. Medine'de yaşadığımız sürece, bunları hiç istemedik babamızdan. Canımız sıkılmaz mıydı acaba hiç? Sanırım Medine'deki hiçbir çocuğun canı sıkılmazdı. Çünkü burada hiçbir yerde olmayan Gül Bahçesi ve bahçenin "Biricik Efendisi" vardı. Vaktimizin çoğu, o bahçede geçerdi. Sen'in bahçenin mermerlerine ayakkabıyla basamazdık. Yalın ayak dolaşırdık mermerlerin üstünde. Korkardık belki bahçenin güllerine basmaktan kim bilir. Yazın mermerler ayaklarımızı yakar, bu hoşumuza giderdi.

Babama sormuştum bir seferinde:
- Babacığım Medine neden bu kadar sıcak?
- Evlâdım, Medine'de iki Güneş var da ondan.
- Nasıl olur babacığım, Güneş tek değil mi?

Babam gülerek:
- Doğru yavrum, bütün dünyayı ısıtan bir tane Güneş var. Bir de âlemleri aydınlatan ve ısıtan öyl.. ( devamı )

'''EY NEFSİM''

Wed, 04 Feb 2009 15:45:00 +0200

'''EY NEFSİM''

Yıllardır beni uyuttun. Hep yarına bıraka bıraka koca bir ömür heder oldu. Gecelerim teheccütsüz heyecansız gündüzlerim semeresiz başarısız geçti. Acaba yarın yarın diye uyuttuğun yarınlarımı, meçhul bir yarında nasıl doldurabileceksin?

Ne zaman beni çevreleyen basitliklerle bağımlılıklara civciv misali küçük bir darbe vurup hür dünyaya açılmak istesem, granitten dağlar gibi karşıma dikildin. Olmadık desiselerle beni kandırdın. Bitmeyen isteklerle beni aldattın. Yıllardır taam (yemek), kelam (konuşma) menam (uyku) hapisanesinde, inim inim inlettin, ızdıraplarımı, bana ney gibi dinlettin. İrademi, rehavet, meskenet zincirleriyle sımsıkı sardın.

Bana sunulan saat altınlarını değerlendiremedin. Hepsini badi heva zayı ettin. Kimbilir, içinde ne hediyeler saklayan günlerin ve ayların zarfını açamama bile müsaade etmedin. Hepsi boşa gitti. İçlerinde neler sakladığını anlayamadan.

Söyler misin; ALLAH aşkına, senin yaşayan bir cenazeden ne farkın var?

İnsan süresini ağlaya ağlaya okudun. Amma o muhteşem sarayın kapılarını bir türlü aralayamadın. Kendini, kendi çevreni tanıdığın kadar tanıyamadın. Kendi içinde kendine yabancı kaldın. Kendi kendine hapisane yaptın.

Fetih süresini okudun, bırak dışarıyı, içinde bir tek fetih bile yapamadın. Konuşma, yemek, uyku esaretinden kurtulamadın. İradeni feth edemedin. Namazla cenneti takas etmeyi çalıştın, ayetleri bir teyp gibi ezberledin amma uyguladıkların hep adetlerin oldu.

Peygamberimizin saçlarını ağartan Hud süresiyle karanlık gecelerin bir türlü aydınlatamadın. Gayreti hep birilerinden bekledin. Senin de birileri olduğunu hep unuttun.

Bir fikir uğruna hayatı .. ( devamı )

SUSMAK GÜZELDİR....

Tue, 25 Nov 2008 22:11:00 +0200
Usulca sokulur derviş, gülün dibine… Susmak güzeldir.
Uzanır yalnız elleri pınara… Susmak güzeldir.
Dokunur bakışları sıdk ile -ezelî- bakışlarına… Susmak güzeldir.
Kirpiklerinde süzülür gün ışığı rengârenk… Susmak güzeldir.
Gözyaşı yükselir, pırıl pırıl aydınlanır gözleri acının… Susmak güzeldir.
Öfkeyle kıvrılan dudaklarına bir bûse kondurur rüzgâr… Susmak güzeldir.
Kervânlar, arabalar, trenler, uçaklar, bir şeyler alır götürür sevgiliyi; elleri asil, başı dimdik, ama yürek alev alev, bir kibrit çöpü gibi kıvrılır… Susmak güzeldir.

Nurlar iner her bereketli toprağa… Vahiy nasıl sularsa gönlü, ilhamlar öylece yeşertir insanın bilge yanını. Artık az önceki, bir önceki insan değildir, ama idrak edemez bunu… “Mal bulmuş mağribi…” Anlaşılmamak bir şeydir yine de; yanlış anlaşılmak ise iyi bir cezâdır emâneti heder edene… Susmak güzeldir.

Gayb bahçelerinden kokular getirir bazen nesîm-i seher, bâd-ı sabâ… Rüyalara girer altın taçlı sultanlar. Bazen kapı açılır, Hızır girer içeri… Her aşk paylaşılmak için sabırsızlanır. Paylaşılınca tükenir bereketi… Ucub ve kibir, riyâ ve varlık hissi sızar pencerelerden… Susmak güzeldir.
Yahya Kemal bir prototip çizer. “Şarkın velî çehresi” diye anlatıp durduğu zâtı, câmi kürsüsünde görür bir gün… Hevesle kulak kabartır. Bozulur büyü… Susmak güzeldir.
Nice câzip duruşların, konuşma başlayınca dök.. ( devamı )